Νοέμβριος. Μήνας βροχών. Το ψαροντούφεκο στα καλύτερά του — η θάλασσα έχει επιτέλους ηρεμήσει και η θερμοκρασία του νερού παραμένει στα φυσιολογικά, πράγμα που μας επιτρέπει να φοράμε ακόμα όχι πολύ χοντρές στολές. Το βαθύ ψάρεμα είναι πιο προσιτό από ποτέ.

Ήταν Σάββατο. Ρεπό, με μερικές δουλειές να περιμένουν. Είχα περάσει μια βαρβάτη ίωση — τα πιτσιρίκια άρρωστα, κι όπως λέει ο σοφός λαός… δίπλα στον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα 🤣. Αντιβίωση, ιγμόρεια βουλωμένα, πλήρες πακέτο.

Στην τελευταία μέρα της ανάρρωσης, χωρίς πολλή διάθεση, χτυπάει το τηλέφωνο.

– «Έχεις ρεπό;»

– «Ναι», απαντάω μέσα στη γκρίνια, μπλεγμένος στην κίνηση.

– «Πάμε για βαθύ ψάρεμα».

– «Δεν ξέρω αν έχω ξεβουλώσει ακόμα», του λέω ξενερωμένος.

– «Τα λέμε στη βάρκα», είπε κοφτά και έκλεισε.

Δεν ήθελε πολλά. Ετοίμασα τα πράγματά μου βιαστικά, κι ο δρόμος για τη γλίστρα ξεκίνησε. Όσο πλησιάζαμε, η προσμονή μεγάλωνε. Τα αντιανεμικά και τα σκουφιά φορέθηκαν, η βάρκα έπεσε στο νερό, η μηχανή πήρε μπροστά — και σαλπάραμε.

Σταματήσαμε σ’ ένα κομμάτι για να ντυθούμε και να κάνουμε μερικές πρώτες βουτιές, να “βγάλουμε” τον αέρα από τις στολές. Μαζί μας για μεγάλο είχαμε το Dusty Labrax 90i, και ένα 60άρι στη σημαδούρα ως δεύτερο.

Το κομμάτι είχε ρηχά βράχια με μεγάλα μπλόκια και πιο βαθιά ένα σκαλί — εκεί που, πού και πού, ανεβαίνει κανένας ροφός.

Αφού περάσαμε από τα ρηχά με καρτεράκια εναλλάξ με το 90i — όπως αρμόζει σε ένα συντροφικό ψάρεμα — ανοίξαμε για το σκαλί. Το ψαροντούφεκο τώρα κρατούσε ο Σπηλιωτόπουλος.

Κολυμπώντας, εντοπίζουμε έναν ροφό να πεταλουδίζει στο σκαλί και το ζευγάρι ετοιμάζεται να εκτελέσει τη βουτιά. Ξεκινάει με ένα τέλειο συρτό, πριν το βαθύ σκαλί του απαιτητικού Κορινθιακού — ενός από τα μεγαλύτερα “σχολεία” για κάθε ψαροκυνηγό.

Σπάει τη μέση, παίρνει την κατηφόρα με προσοχή και πέφτει ακριβώς μπροστά στον ροφό, σιγουρεύοντας την απόσταση — τα νερά πεντακάθαρα. Το Dusty Labrax 90i, με το “The Hard One” σετάρισμα, έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: μια και καλή βολή, εκεί που πρέπει.